U bent hier

De oude vrouw

met haar oude
broze
lichte hand

plukt ze
voorzichtig
de resterende dagen
als blaadjes
van de laatste roos

mensen lopen af en aan
voorbij haar
kleine huisje
door hem gebouwd
met stenen
van een verleden toekomst

geluiden
stemmen
echoën na
in haar vermoeide hart

de poes bespint haar
zorgeloos
en pelst zich uit op haar bloemetjesschort

niets is nog lastig
alleen het wachten
alleen

de tik van de klok heeft geen respijt
plichtbewust
zet hij elke seconde opzij
tot alles is opgebruikt

ze vouwt haar breekbare handen
sluit haar vochtige ogen
ze dut weg
en droomt van haar prins
voor de allerlaatste keer

de poes rekt zich uit en miauwt

© <auteur geanonimiseerd>, 2018