U bent hier

Dents du Midi

Donker staren zij mij aan
massief geweld
dat geen tegenspraak duldt

hun vage schaduw
weerklinkt in het water
dat hen voorzichtig streelt

betast door naamloze ogen
zich nauwelijks bewust van
wat zij vluchtig aanschouwen
gevangen in een sluitertijd ─
een kopie van hun bestaan

afwerend rijzen de bergen
de hemel doorborend
naar verten
oneindig rijkend
naar hun eigen begrip

kom hen niet te na
hun verleden is niet raakbaar
hun geheim bevindt zich
verder dan ons besef ─
voor altijd verborgen

hun hoogten
zijn van hen alleen

© <auteur geanonimiseerd>, 2020