De boomklevers joelen "juni" en ik rijg mijn dromen aan elkaar. Hoe jaag je
een verloren jaar voorgoed je lichaam uit?
Avonden zo goed als eetbaar smelten in de laatste zon. Terwijl de wind
mijn wonden likt, deel ik regenboog-radijsjes met de hond.
Heel de wereld smaakt naar vroeger, alsof alles kan en zal, maar voorlopig
nog niets moet. Ik voel me lui noch eenzaam, zing de lege uren toe.
Zijn de zomers immers niet bedoeld om zalig te verspillen? Hoe dan ook,
er zijn nog bramen. Hoe dan ook, er is weer hoop.
© Lisanne Jacobs, 2024