het hoofd is een spons
een zachte, grijze koraal
die de stroming opzuigt
berichten, beelden, de geur van regen
alles wat binnenvalt, zet uit
wordt glans, wordt goud
de geest groeit pas als hij buigt
voor wat de wereld hem schenkt
maar de borstkast is een bron
die pas stroomt als de dam breekt
geen spaarpot voor later
geen kluis die je dichtdraait
een hart dat alleen houdt, krimpt
tot een harde, droge steen
pas in het weggeven, het morsen
het ongezien uitdelen van warmte
wordt de ruimte vanbinnen
oneindig groot
© Cor Koene, 2026