U bent hier

Het donker durven dragen

Als stilte glinstert diepvanbinnen
en als ruis alleen nog fluistert
schijnt de geheimste mij die ik echt ken
en eigenlijk nog aan het verkennen ben
vederlicht op dansende kluwen
tot ruwheid verandert in glanzende klanken
vol fonkeling in de luwte
van ongeduldig gebulder.

Onaangekondigd verwondend
verwonderd het zoet verwoestend
werd het duister diepvanbinnen,
besponnen door spinnen met grauwe
webben waarin ik bleef klauwen.
Opgejaagd door razende golven
van wolven, met hun glazen adem
het leven uitblazend.

Vol verdoving bleef ik buiten, dolen
zonder de troost van getuigen gelovend
overtuigd: dit is het einde toch vast-?
klampend aan de wankele flanken
van de uitgang weer naar binnen.

Waar ik nu durf te vrezen
voor wezens die zo vreselijk leken.
Ik onderga het onbedaarlijk likkebaarden
en waag de harigerds te blijven dragen
naar mijn diepvanbinnen waar stilte klinkt
en de webben golven vol glinstering.

© Margot, 2023