Er zit een duif op het perron
Dat doen ze soms.
Hij zit stil, een kalme duif
Niet agressief of boos of
Bang misschien.
Ik loop vlak langs hem heen
En ik verwacht, zoals normaal
Dat hij nu wel weg zal gaan
Huppend voor mijn voeten
Zoals duiven dat dan doen
Twee stappen vooruit en
Eentje weer naar achter.
Maar deze duif zit stil
Hij kijkt niet om zich heen en
Wijkt niet uit voor lange benen
Naar de treinen toe, want
Haast is wat wij doen.
Deze duif zit stil en
Hij verbaast me.
Dus ik draai me naar hem om
Ik stop natuurlijk niet
De trein vertrekt ook zonder mij
In snelle pas en
een stomme blik opzij
Kijk ik het beestje aan.
Hij lijkt heel even terug te kijken
Verwikkeld in een
Verdwaasde blik
Waar geen energie voor angst in over was.
Ach dat beestje is niet goed
Besef ik me.
Ziek, of in ieder geval
heel ongelukkig.
Maar ik heb haast dus ik loop door
Want dat is wat wij doen
Ik steek wel een kaarsje voor hem aan
Als ik thuis ben
In de kerk.