Filmscène

Een roeiboot op de Amstel,
de regen zong -
druppels vielen
op wat nog zweeg.

Doorweekt.
Het hart
te vol om te schuilen.
Ze lachte - jij keek.

Een echo
uit de vouwen van de tijd.
‘Een klassieker,’ zei ze,
handen open naar het licht.

Verzonken in haar blik,
waar elke druppel
iets in jou losweekte
dat je nooit durfde te zeggen.

Aan de overkant wachtte thee,
zijn moeders zachte blik,
de bank
waar jullie vielen
in het nu.

Een klik,
voor altijd doorweekt.
Nu, ingelijst,
alsof de stilte nog steeds spreekt.

Alleen de foto weet
hoe het voelde
voluit te leven.