Zoveel wereld buiten mij.
Schermen lichten op in de nacht,
flitsen van beelden, klanken van haast,
ze eisen een antwoord dat er niet is.
Maar dieper, onder de borst,
vertraagt de storm van de dag.
Het wordt eb op het scherm,
het wordt vloed in de rust.
Hier zinkt de ruis naar de bodem,
totdat het water weer helder om me heen staat.
Geen bereik in de peilloze diepte,
alleen het water dat weet wie ik ben.
© Cor Koene, 2026