U bent hier

Bloemen (4 mei)


Bloemen zijn gaan groeien waar eens een oorlog woede

Stille getuigen die in de wind wuiven, rood, als al wat bloede


Lange stelen kruipen omhoog door de modder, dik en zwart

Het gevoel overweldigt, grijpt bij de keel en verzwaard het hart


Het herinnert ook ons wat was, en nooit weer mag komen

Dus zijn we stil en denken aan de mensenstromen

Zij die hebben geleden, gevochten, voor onze vrijheid

Maakt ons bewust van onze verantwoordelijkheid


Wij horen lief te hebben, de ander respecteren.
Want anders zijn zij voor niks gestorven, als wij hier niks van leren


Bloemen moeten groeien en bloeien op de velden

Bloemen uit liefde, voor al onze helden


© <auteur geanonimiseerd>, 2019