laat om elf uur de dag is al haast vergeten
zijn bij het biljart twee mannen neergestreken
hun colberts achteloos over een stoel gegleden
daarna zijn ze niet meer van de lichtkring geweken
ze hebben een manier van sluipen bewegen
korte treden waaraan ze soms versteend
blijven kleven zwijgend berekenen
een vouwt over de tafel in een stoot die hij
naoogt terwijl de ander even teruggetrokken
uit de strijd zwijgend de keu krijt
de tijd is een stille partij
het café rokerig grijs
buiten rijdt een late tram door de straat
ze wenden keren betrokken in een samenzwering
ballen volgen stille kanalen spatten uiteen
als een ontlading van de vertraging
de speler leunt op de schacht van de staf
wacht op de aanslag van de manchet het meest roerloos
die het verstand op scherp zet het doel richt dan
weer maalt de venijnige roes van het ivoren geklik
waar het nu om gaat tegen middernacht
is trouw of verraad het spel duurt geometrisch
puur tot een noodlottig uur
de danser in het wit van licht staat kalm voldaan
over de stoot die langs de banden loopt
voor de zoveelste maal zijn hand bedorven
door trage sigarettenwalm
wat ontspoort in het gehoor
is de herhaling van de loop
de barman hangt over de toog
de tijd is verlamd in de ovale poel van de lamp
de mannen spelen onder een kap van licht
die daar boven hangt als een gezonken schip